1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
JOBEN AZKEN HITZALDIA (29,1–31,40)
1 Jobek bere poemarekin jarraitu zuen:Joben antzinako ongizate eta itzala
2 «Ai, bizi ahal banitu berriz iragan egunak!Orduan, Jainkoak zaintzen ninduen,
3 haren kriseiluak argi egiten zuen nire gain,
argi harekin egiten nuen ilunpetan aurrera.
4 Sasoi oneneko egun haietan
lagun min nuen Jainkoa etxean,
5 oraindik nirekin zegoen Ahaltsua,
seme-alabak ere neure inguruan.
6 Ugari baino ugariago nuen esnea,
harkaitzek ere olio-errekak isurtzen zituzten
niretzat.
7 «Hiri-sarrerako plazarantz* 29,7 Hiri-sarrerako plaza: Ik. Has 23,10 oh.joan
eta batzarrean esertzean,
8 ni ikusi eta gazteek alde batera egiten zuten,
zaharrak altxatu eta zutik gelditzen.
9 Buruzagiak beren hitzaldiak eten
eta txintik esan gabe gelditzen ziren.
10 Handikien ahotsa ito egiten zen,
mihia ahosabaiari erantsita geratzen.
11 «Entzuten zidanak zorionak ematen zizkidan,
ikusten ninduenak bere onespena azaltzen;
12 laguntza ematen bainien premia zuen dohakabeari
eta nork babesturik ez zuen umezurtzari.
13 Hondatua zegoenaren esker ona irabazten nuen,
alarguntsaren bihotza pozten.
14 Justiziaz jantzia nengoen,
zuzenbideaz estalia burutik oinetaraino.
15 Itsuaren begi bihurtu nintzen,
elbarriaren oin.
16 Behartsuarentzat aita nintzen,
ezezagunaren auziaz ere arduratzen nintzen.
17 Zuzengabeari matrailezurra apurtzen nion
haginetatik harrapakina kentzeko.
18 «Esaten nuen neure artean:
“Neure etxean hilko naiz, luzaroan biziko naiz* 29,18 luzaroan biziko naiz: H.h., gehituko ditut egunak hondarra bezala. Beste zenbaiten iritziz, Fenix hegaztia bezala: alegiazko hegazti hau bere biziraupenagatik zen sonatua, eta gaztetzeko zuen ahalbideagatik.,
19 sustraiak uretaraino iristen zaizkion
eta gauetan ihintza adarretan pausatzen zaion
zuhaitzaren antzera.
20 Ez da nire aintza urrituko,
ezta nire indarrek huts egingo ere* 29,20 ezta nire indarrek huts egingo ere: H.h., eta nire uztaia indartu egingo da nire eskuan.”.
21 «Adi-adi entzuten zidaten,
isilik onartzen nire oharpenak.
22 Nik hitz egin ondoren, ez zuen inork erantzuten,
banan-banan jausten zitzaizkien gainera nire hitzak.
23 Euriaren esperoan bezala egoten zitzaizkidan zain,
udaberriko euria bezala edaten zituzten nire hitzak.
24 Irribarre egiten nienean, ia-ia ezin zuten sinetsi,
nire aurpegi argiaren irrikaz zeuden.
25 Haien buru jarri eta bidea erabakitzen nien,
erregeak bere gudarosteei bezala,
atsekabetuei adorea ematen dienak bezala.